Gdynia była „miasta morza tudzież spośród marzeń



Po pierwszej wojnie światowej odrodzona rzeczpospolita polska uzyskała wjazd do Bałtyku. lekki to był okręg, pomimo tego cieszył Polaków wyjątkowo. Te 140 kilometrów wybrzeża pozwoliło Polsce wystawać się państwem morskim, dawało widoki na progresja handlu, intensyfikację eksportu a importu. Symbolem, który wyrażał pogląd narodu wagi tego wydarzenia, były zaślubiny Polski z morzem. W lutym 1920 roku tej uroczystości przewodniczył . Józef Haller, wrzucając krąg aż do wód Zatoki Puckiej.

Obrona Kępy Oksywskiej we wrześniu 1939 roku jest prawie że w cieniu Westerplatte także Helu. psota, gdyż polscy żołnierze broniący Gdyni – „miasta morza tudzież spośród marzeń” zasługują na poczesne miejsce w panteonie narodowej chwały, bowiem potwierdzili swoim poświęceniem a krwią polskie prawa Bałtyku.

Gdynia – polskie otwór okienny na świat
Kolejnym pilnym zadaniem była przymus budowy pełnomorskiego portu, jaki pozwoli Polsce na uniezależnienie się od portu gdańskiego. odpoczynek Gdańsk, i powstałe po pierwszej wojnie światowej, nasycone choć wpływami niemieckimi, nie ułatwiało Polsce wymiany handlowej. I choć Polska uzyskała kolejka uprawnień natomiast przywilejów na terenie WMG (np. poczta plus rząd ówczesny pod zarządem polskim, składnica wojskowa na Westerplatte) to walny koloryt polityczny był niezbyt przychylny a zawierał się w niemieckim przekonaniu, że lechistan to „państwo sezonowe”, niezdolne do przetrwania. Należało poczynić wszystko, ażeby zaprzeczyć ten opinia. Aby wykuć przystań pełnomorski z prawdziwego zdarzenia, należało przesiać odpowiednie punkt w celu tak bardzo ważnej inwestycji. Porty w Pucku tudzież Władysławowie nie odpowiadały warunkom, który ma obowiązek spełnić nowomodny port, z tej przyczyny należało uganiać się innego miejsca.
Zainteresowano się okolicami małej rybackiej wioski zwanej Gdynią. smykałka geograficzne plus hydrologiczne w ową stronę panujące przyspieszyły podjęcie decyzji o budowie polskiego „okna na świat”. przystań w Gdyni zaczęto stawiać relatywnie błyskawicznie – 13 sierpnia 1923 roku zawinął w tym miejscu zwierzchni statek. konstrukcja była podzielona na etapy, jej wielkim rzecznikiem był minister Eugeniusz Kwiatkowski, głównym budowniczym – inżynier Tadeusz Wenda. W międzyczasie wioska rybacka zamieniła się w miasto, otrzymując 10 lutego 1926 roku prawa miejskie. Do Gdyni zjeżdżali społeczeństwo całej mowa ojczysta, żeby tedy wyszukać swoją „ziemię obiecaną”. rosło prężnie, powstawały nowoczesne budynki w stylu modernistycznym, przybywało ludności. Było emanacją polskich dążeń dodatkowo wizjonerstwa tudzież determinacji. roku na rok był raz za razem większy plus nowocześniejszy (działała tutaj druga co wielkości na świecie chłodnia portowa), w 1935 roku nabrzeża liczyły nieomalże 9 kilometrów długości. 1938 roku 80% polskiego eksportu też 65% importu szło przez przystań gdyński. Już w połowie lat trzydziestych Gdynia była największym natomiast najnowocześniejszym portem na Bałtyku. Była kraj nad wisłą dumą, jej struktura kwestionowała przekonanie, lechistan nie jest w stanie niczego uformować też jest skazana na bycie uzależnionym od momentu dawnych państw zaborczych. w sąsiedztwie portu handlowego wyrósł zarówno port militarny – na Oksywiu. Stanowił jego osoba bazę gwoli nowoczesnych okrętów – niszczycieli takich jakże ORP „Błyskawica” zaś okrętów podwodnych, takich ORP „Orzeł” bądź ORP „Ryś”.
Ten prężny nasilenie Gdyni przerwała wojna.

Przygotowania do obrony Gdyni także Kępy Oksywskiej

Komplikująca się kazus w Europie, związana z jeszcze w wyższym stopniu zaborczymi planami szwab hitlerowskich w obliczu polszczyzna (żądania eksterytorialnej autostrady a linii kolejowej za pośrednictwem „polski korytarz” w celu połączenia szwab z Prusami Wschodnimi) postawiła Pomorze w szczególnej sytuacji. Liczono się spośród agresywnymi działaniami Niemców na terenie WMG, oraz w najgorszym wypadku odcięciem całego polskiego Pomorza. Plany obrony Wybrzeża opracowywano przedtem w latach 20-tych. Były one pomimo tego trochę rozważaniami teoretycznymi ponad możliwościami obronnymi okolic Gdyni tak jak Kępy Oksywskiej aniżeli konkretnymi zapisami w konkretnych dokumentach sztabowych. wówczas przy dekadencja lipca 1939 roku łączny weryfikator Sił Zbrojnych – Rydz-Śmigły wydaje rozkaz o mianowaniu pułkownika Stanisława Dąbka głowa Morskiej Brygady Obrony Narodowej dodatkowo Lądowej Obrony Wybrzeża. W praktyce płk Dąbek został dowódcą LOWyb., a MBON objął jego wice ppłk Stanisław Brodowski. Wkrótce godność dowódcy LOWyb. zapisze się pięknymi zgłoskami na kartach polskiej historii… lecz po kolei.
Pułkownik Stanisław Dąbek urodził w 1892 roku w Nisku nad Sanem, w rodzinie chłopskiej o patriotycznych tradycjach – matuzalem Franciszek Pawęski (Powęski) był powstańcem styczniowym. legendy jego o walkach z Moskalami wywarły olbrzymi działanie na postawę Stanisława. W 1913 roku ukończył Seminarium Nauczycielskie, a dwanaście miesięcy po pewnym czasie podjął szkoła wyższa prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. paroksyzm pierwszej wojny światowej zmienia plany życiowe przyszłego prawnika – później jego egzystencja zawodowe będzie związane armią. wpierw austriacką, aż do której został wcielony jak obywatel Austro-Węgier, następny odrodzoną polską. W 1920 roku bierze wkład w wojnie polsko-bolszewickiej, w następnej kolejności pomału awansuje – w 1928 roku objął komendanturę Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Tomaszowie Mazowieckim, dwanaście miesięcy od tego czasu w Zambrowie. W 1930 roku zostaje komendant 7 Pułku Piechoty Legionów, stanowiącemu czołobitność 3 Dywizji Piechoty, której kierownik jest gen. Bortnowski, późniejszy komendant Armii Pomorze. spośród tego okresu datuje się konfrontacja pośród nimi. Pułkownik Dąbek, w charakterze dawny wojak austriacki nie jest ciepło widziany przez oficerów wywodzących się z Legionów Piłsudskiego, zaś takim był Bortnowski. Próbowano zaręczać pułkownikowi uchybienia również pomyłki, mimo to nadaremno – pułkownik Dąbek był sumiennym tak jak wzorowym oficerem. W związku ich konfliktem miało jak mówią przybyć do ciekawej wymiany zdań pośrodku nimi w ciągu jednego iż spotkań. Generał Bortnowski wystarał się w Sztabie Głównym o kontrola nad LOWyb. spośród prawem rozkazodawstwa. Widząc się z płk. Dąbkiem, allel. Bortnowski zapytał go:

-„Panie pułkowniku, lub względem konfliktu pośrodku nami chce jahwe tuż przy mnie służyć?
-„Panie generale, moja osoba nie służę generałom, służę Polsce.”

odparł ekspresowo oraz celnie płk Dąbek. Ta krótka oddźwięk najlepiej świadczy widać o postawie tego oficera. 

Koszulka termoaktywna Husaria - długi rękaw

Pułkownik Dąbek 23 lipca 1939 roku zostaje wyznaczony ośrodek kierujący LOWyb. także przybywa do Gdyni, gdzie zastaje miszmasz organizacyjny plus – oględnie mówiąc – nie pierwszy stan przygotowań obronnych. Siłą swej żelaznej woli tudzież niebywałą wytrzymałością stara się przedstawić ułożenie a jak najlepiej przygotować kompleks podległych mu sił aż do obrony.
30 lipca 1939 roku publiczny rewident Sił Zbrojnych wydał przepis, kto m.in. poruszał przedmiot obrony polskiego Wybrzeża.
Znalazły się w przed m.in. zapisy o obronie Helu dodatkowo obronie rejonu Gdyni, opóźnianiu postępów wojsk przeciwnika, wzorem najdłuższe blokowanie swobody korzystania w poprzek niego z szosy Wejherowo-Gdynia, utrudnianiu komunikacji morskiej pomiędzy zbiegowisko a Prusami Wschodnimi. strefa Gdyni proszek egzystować broniony w celu umożliwienia przebazowania floty Gdyni na Hel. ówczesny to ogólne wytyczne, które należało przekuć w konkretne rozkazy operacyjne. Szlaki wodne nieprzyjaciela miały stać się „obstawione” przy użyciu polskie okręty podwodne (OORP „Sęp”, „Żbik”, „Ryś”, „Orzeł” dodatkowo „Wilk” – pierwsze danie trójka miały sektory na od czasu Helu, dubel kolejne przeprowadzać operację miały w Zatoce Gdańskiej; szkic ich użycia proszek kryptonim „Worek”). Planowano zaś zaminować m.in. spodziewane trasy morskie nieprzyjaciela. Pozostało to, niestety, w sferze planów – polski rząd obawiał się, iż postawienie min na wodach terytorialnych oraz przyległych zostanie wykorzystane z wykorzystaniem stronę niemiecką jako przykład dążenia własny zaostrzania stosunków. Rydz-Śmigły zgodził się na zaminowanie wód terytorialnych przedtem wybuchem wojny, zastrzeżeniem, iż pan zdecyduje o wyborze terminu wykonania tego planu. Na papierze pozostał i szkic zdefiniowany kryptonimem „Rurka” – przewidywał pan postawienie zagród minObrazekowych na trasach okrętów niemieckich, natychmiast po rozpoczęciu wojny. pył tego dokonać stawiacz min ORP „Gryf” co do jednego kilkoma trałowcami poniżej ochrona niszczyciela ORP „Wicher”. wybuch samolotów niemieckich 1 września uniemożliwił egzekucja planu.
Oprócz tych wymienionych natychmiast planów istniał jeszcze pewien o kryptonimie „Peking” (spotyka się również określenie „Pekin”). Dotyczył on odesłania aż do Wielkiej Brytanii przedtem samym wybuchem wojny 3 najwartościowszych okrętów polskiej floty – niszczycieli OORP „Błyskawica”, „Grom” tudzież „Burza”. Zdawano sobie sprawę z możliwości zablokowania polskich okrętów na Zatoce Gdańskiej za pomocą siły niemieckie tudzież chciano w sposób odskoczyć zniszczenia jednostek zbudowanych z takim poświęceniem. 30 sierpnia jednostki nieniniejszą odeszły do Wielkiej Brytanii, zgodnie z rozkazem wydanym za pomocą Rydza-Śmigłego.

Lądowa zabezpieczenie Wybrzeża, której kierownik został płk Dąbek była częścią większych sił przeznaczonych aż do obrony polskiego stanu posiadania nad Bałtykiem. LOWyb. formalnie istniała odkąd 1 czerwca (niektóre źródła wskazują na lipiec) 1939 roku, gdy dotychczasowe komenda Obrony Wybrzeża Morskiego podzielono na Dowództwo Morskiej Obrony Wybrzeża (dowódcą został kmdr dypl. Stefan Frankowski; podlegał mu ORP „Gryf”, dywizjon trałowców, 2 kanonierki, okręty specjalne tudzież pomocnicze, artyleria nadbrzeżna i jednostki na Półwyspie Helskim) oraz Lądowej Obrony Wybrzeża. Oprócz nich dołączyć trzeba : Rejon utrwalony Hel (dowódca kmdr Wł. Steyer) dodatkowo Wojskowa Składnica Tranzytowa na Westerplatte (dowódca mjr Henryk Sucharski). zespół sił polskich tworzyła tzw. Grupę Obrony Wybrzeża, która była organizacją Floty oraz Obszaru Nadmorskiego na zdarzenie wojny. dowodzący został kontradmirał Józef Unrug, który zyskiwał uprawnienia dowódcy armii również podlegał Wodzowi Naczelnemu. Unrugowi podlegały jawnie ORP „Wicher”, Okrętów Podwodnych, wytyczna Portu Wojennego w Gdyni a Morski Dywizjon Lotniczy.
Przeszkadzać w komunikacji morskiej wśród ćma i Prusami Wschodnimi.
II. Zadania na wybrzeżu:
a W sierpniu ruszyły przygotowania do obrony rejonu gdyńskiego – budowa umocnień, punktów obserwacyjnych, stanowisk gwoli broni maszynowej, zasieków z drutu kolczastego. Czasu było uprzednio w środku tycio też znaczna do zobaczenia tłuc nosiła zasady moralne improwizacji – dawało o sobie potrafić niedbalstwo lat ostatnich również bubel konkretnych planów operacyjnych w celu obrony Wybrzeża. Nie udało się wybudowanie schronów betonowych. oryginalnie wysłano potrzeba posiadania materiałowe na 26 obiektów żelbetowych Inspektoratu Armii Torunia, kto kazał liczbę schronów zwiększyć aż do 36, nie przysyłając wprawdzie materiałów. równolegle nie zgodzono się na funkcja materiałów będących, aż do dyspozycji na Wybrzeżu. Prace obronne przyspieszyły ok. 8-10 sierpnia 1939 roku, ponieważ uprzednio nie zgadzano się na destrukcja pól uprawnych. era kurczył się niemiłosiernie również umocnienia jakie wykonano dawny polowe. Pierwsza linia obrony przebiegała od chwili morza również potoku Swelinia (Grenzfliess), stanowiącego granicę pośród lechistan tudzież WMG, w pobliżu majątku Kolibki, skrajem Orłowa, w poprzek szosę Gdańsk – Gdynia Wielkiego Kacka i lasami gdyńskimi, przez Sierakowice, Kartuzy i Chmielno do Wejherowa a Jeziora Żarnowieckiego. Była najdalej wysunięta przewód obrony, mająca w środku życzenie zaakceptować pierwszy impet uderzenia wojsk nieprzyjaciela w stronę Gdyni. drut ta liczyła o tyle o ile 130 km. Żołnierze nosili koszulki patriotyczne. Druga liniał była o przeszło połowę krótsza, liczyła mniej więcej 50 km – przebiegała od czasu Redłowa za sprawą Chwarzno, Głodówko, Łężyce aż do Redy. Kępa Oksywska miała powołać do życia ostatnią redutę.
LOWyb. w zmagania wojenne weszła w następującym składzie: 1 nadmorski Pułk Strzelców, 2 Morski Pułk Strzelców, Straży Granicznej, 3 bataliony rezerwowe piechoty, batalion saperów, 1 Morska drużyna Łączności, jednostki żandarmerii i policji państwowej, oddziały ochotnicze zaś pododdziały artylerii tudzież jednostki pomocnicze. aż do tego dochodziły Morskie Bataliony Obrony Narodowej – natomiast, II, III Gdyński, IV Kartuski dodatkowo V Kaszubski.
Siły ową podzielono na 3 Oddziały Wydzielone – OW „Wejherowo” (1 MPS, batalion pan – 2316 oficerów tudzież szeregowych) zajmował pozycje na zmierzch od chwili Wejherowa. kierownik był ppłk Kazimierz Pruszkowski. Od południa Gdynię osłaniał OW „Redłowo” (2 MPS, 1 batalion zapasowy – 2838 oficerów i szeregowych). Trzecim oddziałem był tamten „Kartuzy” (batalion jego osoba „Kartuzy” też II Gdyński, podporządkowany 1 września 1939 roku grupie operacyjnej „Czersk”). Batalion „Kartuzy” liczył 781 ludzi. pośrodku ten „Wejherowo” dodatkowo „Redłowo” w okolicach Koleczkowa pozycje zajął tudzież Gdyński batalion płeć brzydka poniżej dowództwem mjr. Stanisława Zauchy w liczbie 782 pracowników. Pozostałe odcinki pierwszej linii dozorowane wcześniejszy przez jednostki Straży Granicznej.
Do dyspozycji LOWyb. miała więcej niż 10 tys. karabinów (częściowo przestarzałych), kilkaset elkaemów, erkaemów zaś cekaemów, 18 granatników, kilkanaście moździerzy, kilkanaście działek 37 mm, 29 wydział kalibru od czasu 75 105 mm. W sumie 1 września płk Dąbek dysponował 585 oficerami także 14760 podoficerami oraz szeregowymi.
Przeciwnikiem wojsk polskich na było zgrupowanie przy dowództwem gen. Kaupischa, które składało się z: 207 DP . von Tiedemanna, 32 i 42 pułku Grenzwache, 5 pułku kawalerii, 2 batalionów spośród dywizjonem artylerii z 12 meklemburskiej DP, atakującego od czasu strony Pomorza Zachodniego. tego spośród Gdańska spazm miały prowadzić siły pod spodem dowództwem allel. Eberhardta, złożone z 1 plus 2 pułku Landespolizei, placówka SS „Heimwehr Danzig” również 2 dywizjony artylerii.

Walka końca…

1 września o 4:50 poranek wyszło niemieckie agresja z kierunku Sopotu, który wchodził w ekipa WMG. 1 pułk Landespolizei wyparł po walkach wysunięte placówki polskie Kolibek, Orłowa dodatkowo Małego Kacka aż do 8 o świcie. republika federalna niemiec opanowali również Osowę oraz Leźno natomiast starsza Piłę. Płk Dąbek rozkazał 2 MPS anulować luka. Kontrnatarcie wykonano w nocy, zadając straty nieprzyjacielowi, którego wyparto poniżej udziale 5 kompanii również wsparciu artylerii 105 mm. Tego dnia dawny jedyne walki polsko-niemieckie, albowiem 207 DP gen. von Tiedemanna, która miała nacierać od momentu zachodu, w przeddzień wybuchu wojny dostała wskazówka przebazowania się o 40 km na południe celem uderzenia na Kościerzynę także odcięcia ewentualnego odwrotu wojsk polskich. Na zachodzie słabo zaatakował 42 pułk Grenzwache, odparty z łatwością na krzyż opieka Graniczną również oddziały Obrony Narodowej.
2 września
Wyłomy w polskich pozycjach likwidowano przez śmiałe wypady. Jednym spośród takich wypadów dowodził w pojedynkę płk Dąbek – z 3 na 4 września trzy polskie bataliony zaatakowały 2 pułk Landespolizei w Osowej i Wysokiej. Śmiały nawała doprowadził do zdobycia 2 armatek przeciwpancernych, 60 karabinów, 4 kaemów. Wzięto 22 jeńców, natomiast własny wątek bojowy kategorycznie zakończyło 40 Niemców. 2 pułk Landespolizei musiał przejść ataku obrony. 207 DP gen. von Tiedemanna miała w podobny sposób spore straty, nie zważając na oryginalnie łatwego marszu. Po jednym z polskich ataków niemiecki kierownik podobno musiał salwować się rejterada na własnych nogach. 207 dywizja znalazła nawet swe lokalizacja w mowie Hitlera w Reichstagu, który wymieniał najbardziej bitne jednostki również za jednym zamachem o największym współczynniku strat.
6 oraz 7 września wzmaga się emfaza wojsk niemieckich. Na froncie od ujścia rzeki Piaśnicy aż do Jeziora Żarnowieckiego aż po Kolibki trwają zacięte walki. Niemiecka wyższość w artylerii powoduje duże straty między polskich żołnierzy. na miarę niemniej jednak dochodzi do walk wręcz, rajch nie są w stanie doścignąć polskim atakom na bagnety. W podejście 1 MPS wyrzuca Niemców z Gowina. Na innym odcinku frontu wojskom nieprzyjaciela udaje się zrobić wyłomu na wysokości Witomina, które zostaje tymczasem odbite siłami także batalionu 2 MPS.
Sytuacja zaczynała stanowić coraz to poważniejsza, głównie na zachodnim odcinku w pobliżu Wejherowa, gdzie 8 września 42 pułk Grenzwache zaatakował V baon Obrony Narodowej, zaś w lukę pomiędzy poprzednio a 1 MPS wszedł 5 pułk kawalerii. ryzykowny krok oskrzydlenia zmusiło V kartka wycofania się w kierunku Redy. Na odcinku 1 MPS w rejonie Sopieszyna, Gowina tudzież Pętkowic wyszło zmasowane uderzenie niemieckie, które wzdłuż swej przewagi w artylerii (na jedno polskie działko przypadało 30 niemieckich, na jakiś krajowy moździerz – 36 niemieckich) nie było w stanie zrazu przełamać polskiej obrony, która swe pozycje opuściła dopiero na rozkaz. rajch, wykorzystując luki w polskich liniach, które ówczesny wynikiem nazbyt małej liczebności sił polskich, zaczynali opuszczać na tyły obrońców. Groziło rozbiciem obrony na izolowane punkty zaś kolejne ich likwidowanie. Front skracał się raz za razem bardziej – na północy padł Puck też w ten sposób zostało przerwane lądowe złączenie pośrodku obrońcami rejonu gdyńskiego tudzież obrońcami Helu.
Dzienne postęp Niemców kiedy niekiedy zostają przyhamowane nocnymi wypadami, na miarę ów wobec dowództwem kpt. Nowalsettiego, jaki 8 września wieczorem w rejonie pomiędzy Białą tak jak Nowym Dworem zaatakował i rozniósł niemczyzna batalion, zdobywając przy tym 5 ckm, 2 lkm, 62 karabiny zaś inne zaopatrzenie. w tamtym czasie zaszedł także sprawa, jaki świadczył o odwadze płk Dąbka, jaki starał się istnieć jako przeważnie na pierwszej linii. teraz płk chciał wywiać uczestnictwo w wypadzie kpt. Nowalsettiego, ergo skierował się swoim samochodem w wyraz zanadto kapitanem. ucisk Niemców uniemożliwił płk. Dąbkowi zamiar. przeciwnik wyszedł na tyły IV bON. Płk Dąbek przesiada się do samochodu opancerzonego plus przejeżdża z dużą szybkością poprzez stanowiska niemieckie. Co więcej – zupełnie ze spotkanym plutonem też batalionu ON pod dowództwem ppor. Fruczka prowadzi paroksyzm na plądrujących Niemców w Bieszkowicach, którzy tracą 1 zabitego oficera a 11 szeregowych.
Dzielnie wspiera walczących polskich żołnierzy improwizowany pociąg pancerny ochrzczony mianem „Smoka Kaszubskiego”, który operuje na kierunku przedmorze – Wejherowo. Regularne oddziały wspomagają formacje ochotnicze. Taką przed chwilą formowanie są gdyńscy kosynierzy, złożone spośród robotników. W okresie PRL zostanie dorobiona im określenie „czerwonych” – w rzeczywistości we wrześniu 1939 roku nikt taką określenie się nie posługiwał.
10 września pada przedmorze, następnego dnia Rumia. Rozpoczyna się odpływ polskich jednostek w stronę ostatniej reduty – na Kępę Oksywską. Wciąż w walce, broniąc się i kąsając Niemców dokuczliwie, jak wtedy, podczas gdy SS który ma stanowić głównym zdobywcą Kępy Oksywskiej dostaje się pod spodem pożar karabinów maszynowych plutonu ppor. Chudego 1 MPS w okolicach ulubiony Pierwoszyno – Mrzezino. Batalion SS doznał właśnie ciężkich strat, iż aż do końca walk nie przejawia już większej aktywności.
14 września Gdynia – „miasto polskich marzeń tak jak morza” – zostaje zajęte przez Niemców.
Siły polskie, oraz w zasadzie co z nich zostało, znajdują się na Kępie – otoczeni, bombardowani powietrza, ostrzeliwani niemieckich okrętów Zatoki Gdańskiej. obszar, na którym się znajdują 8 kilometrów z północy na południe (od Mostów do Oksywia) plus 6 kilometrów ze wschodu na zmrok (od Babiego Dołu nad morzem aż do zachodniego krańca Płyty Oksywskiej). 2 MPS, oraz kartka a pozostałości V kartka u dołu ogólnym dowództwem ppłk. Szpunara dozorują dziedzina odkąd Kosakowa, za sprawą Stefanowo do Babiego Dołu. 1 MPS, 2 brez, III talon wobec ogólnym dowództwem ppłk. Brodowskiego zajmuje rejon wzgórza 14.4 tak jak Suchego Dworu. Pogórze zajmuje 3 brez. aż do tych sił dochodziło grupa ppłk. Sołodkowskiego, złożone spośród resztek rozbitych oddziałów. Walki wcześniejszy zacięte, starano się nieprzyjacielowi dać do zrobienia w jaki sposób największe straty. 15 września wódz ciężkiej baterii armat 105 mm zaobserwował, niemieckie samoloty startują i lądują w okolicy Rewy. Postanowił odpłacić Niemcom w środku bezustanne bombardowania. Rozkazał zatopić ogniem swej baterii rozpoznany okręg. lada dzień zaobserwowano słupy dymu – okazało się, iż trafny ogień polskich dział zniszczył i uszkodził 15 samolotów.

Pokażę Wam jak na przykład lach walczy dodatkowo umiera…

18 września ochrona Kępy Oksywskiej była przedtem na odwrót rękoczyny towarzystw żołnierzy pozbawionych łączności, spychanych coraz to w wyższym stopniu w stronę morza. z kolei dwadzieścia cztery godziny – 19 września – okazał się ostatnim dniem obrony. Od rana rfn zasypywali polskie pozycje gradem pocisków artyleryjskich różnego kalibru natomiast z różnych kierunków. terytorium, na którym bronili się polscy żołnierze w liczbie ok. 2000, proszek otóż średnica 5 km na 2 km. Nigdzie acz nie składano broni – co więcej czasem front polskich oddziałów witało ogniem nacierających Niemców, gdy na razie na tyłach polskich jednostek rozpoczynało się wcześniej rozbrajanie okrążonych grup. Miejsca oporu padały jedno po drugim. Płk Dąbek, znajdujący się w Babim Dole, ok. 11 skontaktował się z kontradmirałem Unrugiem w sąsiedztwie pomocy podwodnego kabla łączącego Gdynię spośród Helem. Meldował o wyczerpaniu sił, tarcie szacował na godziny, podał dowódców natomiast jednostki, które wyróżniły się w walce. Po tym wyrzekł znamienne słowa aż do garstki oficerów, która znajdowała się jak jeden mąż nim:

Tak oto skończyła się nasza wymowa jako dowódców. Nie przestaliśmy aliści znajdować się żołnierzami zaś własny żołnierski funkcja wypełnimy końca. Bierzcie karabiny oraz chodźcie ze mną. Będziemy próbować się jako poprzedni wydział Lądowej Obrony Wybrzeża.

Niemcy zaś w gazetach rozpisywali się o tym, iż „każdy kwintal terenu musiał w tej okolicy znajdować się drogo opłacony”, czym cel albo nie oddawali honory męstwu polskiego żołnierza.
Żołnierze dodatkowo dowódcy Lądowej Obrony Wybrzeża spełnili własny funkcja faktycznie, w charakterze wymagała tego od chwili nich przysięga żołnierska. Na stałe wpisali się do panteonu chwały polskiego oręża.
Ich dowodzący – pułkownik Stanisław Dąbek swym życiem tak jak śmiercią udowodnił, iż zasługuje na wdzięczną kolejnych pokoleń Polaków. Swą postawą udowodnił dodatkowo słowa, które wyryte są na jego grobie na cmentarzu w Gdyni-Redłowie:

„Pokażę Wam niczym lach walczy tudzież umiera”.

Ogółem dysponował 15 oficerami zaś 6 szeregowymi. Miejscem, w którym przyszło im stoczyć ostatnią walkę był jar dochodzący do morza. niebawem nadchodzą rajch. Płk Dąbek walczy na pierwszej linii, chodząc w rozpiętym płaszczu. Pokrzykuje po niemiecku w stronę nieprzyjaciela:

Hej w tym miejscu, chodźcie tutaj! Nie bójcie się! Patrzcie, ja was się nie boję!

Wcześnie przywołuje ppłk. Szpunara zaś oznajmia mu, że po jego śmierci przejąć walkę.
Walka trwa tudzież w jej trakcie pada w pobliżu pocisk z moździerza tak jak płk zostaje poranny. Po chwili dobija się strzałem w . Jego ostatnie słowa to:

Ja nie skapituluję!

Po śmierci polskiego dowódcy walka zamiera. Kończy się epos Lądowej Obrony Wybrzeża – formacji tworzonej w pośpiechu, w której brakowało broni tudzież oporządzenia, i która potrafiła stawić czoła liczniejszemu także pod każdym względem wyposażonemu wrogowi, staczając pod tym 110 walk! Takiego wyniku nie miała żadna z polskich dywizji walczących w wojnie obronnej 1939 roku. Z ogółu 15 tys. żołnierzy LOWyb. poległo oznacza to odniosło rany ponad 5 tys.

Męstwo dowódcy tudzież cnota polskich żołnierzy docenili sami republika federalna niemiec. Przyznali płk. Dąbkowi system prawny noszenia szabli w niewoli, tudzież kiedy dowiedzieli się, iż nie żyje – akt prawny scedowali na najstarszego oficera czy ppłk. Szpunara. Ppłk domaga się od czasu dowódcy niemieckiego zezwolenia na chowanie zmarłego płk. Dąbka, na co helmut wyraża zgodę tak jak deleguje honorową asystę, złożoną z 4 niemieckich oficerów. Oficer sztabu 207 DP w ten sposób napisze o tej uroczystości:

„Nieprzyjacielski przywódca, który stawiał przeciwdziałanie aż do ostatniego żołnierza, odbiera sobie obecność. odkąd razu na miejscu zostaje on w asyście z grubsza dwudziestu polskich a czterech niemieckich oficerów składowy w ziemi, na której no dzielnie walczył”.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s